de Bevalling
Home Up Wie zijn wij Thomas* Twins Alysshia Allerlei Gastenboek Update's Nieuwsbrief u kunt ons mailen

de site is bijgewerkt op : 14 mei 2008
Onze Web-log is bijgewerkt op :14 mei 2008

Home
Up

 

Alles ging goed tot de 23e week ik voelde me al een paar dagen wat lamlendiger dan normaal, maar dacht dat dat door het warme weer kwam van de afgelopen dagen. Op een gegeven moment had ik na het plassen ook soms hele dunne sliertjes bloed, maar heb daar geen aandacht aan geschonken ik had al 2 keer eerder bloedverlies gehad en na controles en echo's bleek alles in orde te zijn. We zijn zo de dagen doorgekomen en inmiddels had ik ook en extra maandverbandje ingedaan omdat ik meer afscheiding had dan normaal, maar ja ook dat kwam vaker voor werd mij vertelt dus ook dat vond ik niet verontrustend. Met moederdag (13-05-01) zijn we thuis gebleven, we zouden eerst naar mijn schoonouders in Assen gaan, maar Marco durfde dat toch niet aan ik voelde me niet al te best en dan ruim 2 uur in de auto zitten heen en weer zag hij niet zitten dus we zijn gezellig met z'n tweeŽn thuis gebleven. Alles ging zo zijn gangetje, Marco is de volgende dag gewoon gaan werken en kwam zo rond 14.15 uur alweer thuis, het eerste wat hij vroeg was hoe het ging en ik zei nog steeds hetzelfde. Ik ben naar het toilet gegaan en op dat moment vertrouwde ik het niet want ik had bloed in mijn maandverbandje zitten. Ik heb toen contact opgenomen met het ziekenhuis en zij zeiden doe het maar rustig aan en kom maar hier heen dan kunnen we alles nakijken en een echo maken.
Nou en toen ging alles in een stroomversnelling om 15.30 uur lag ik nog in de echokamer en om 16.30 uur lag ik plat op bed op een kamer op de verlosafdeling, ik mocht niets meer doen en moest volledig rusten en alles werd op bed gedaan. Ik bleek al ontsluiting te hebben en de vruchtzak was te zien en dat met ruim 24 weken, het was veels te vroeg. Ze hebben alles geprobeerd om het tegen te houden, maar helaas de bloedingen werden heviger, Marco is nog naar huis gegaan om spulletjes op te halen en om mijn moeder en de rest van de familie in te lichten. Hij is terug gekomen en zo rond 21.15 uur is hij weer naar huis gegaan.

Mijn krampen wat achteraf dus weeŽn waren werden steeds heftiger, op een gegeven moment kwam een verpleegster kijken hoe het met mij was en vroeg of ik soms al weeŽn had, nou was het voor mij de eerste keer en ik wist echt niet wat weeŽn waren en zei dus ook dat ik dat niet wist. Zij is bij mij blijven zitten en op een gegeven moment (zo rond 22.00 uur) is zij weggegaan en zei dat ze toch maar de dienstdoende gynaecoloog ging roepen en achteraf bleek ik dus inderdaad om de 5 minuten weeŽn te hebben, maar dat wist ik zelf niet en de verpleegster wilde me niet nog meer ongerust maken. Ik heb toen ook Marco maar weer laten roepen want ik vertrouwde het niet meer, de gynaecoloog kwam om 22.30 uur met het echoapparaat mijn kamer binnen en op dat moment kwam ook Marco de kamer binnengelopen. Op de echo was alles goed, maar ons kindje was al aan het indalen. De arts gaf ons geen valse hoop en zei toen dat ze alles aan het doen waren om het te remmen, maar zou ons kindje die nacht of de volgende dag geboren worden dan zouden ze niets doen omdat het nog veels te vroeg was, ik moest minimaal 26 weken zwanger zijn wilden ze Łberhaupt wat proberen, het kon zijn dat de baby nog zou leven, maar dit wist men niet zeker en als hij/zij nog zou leven dan zou hij/zij zeker geen geluidje geven omdat zijn/haar longetjes nog nauwelijks of niet ontwikkeld waren.
Hij is toen weggegaan en Marco mocht bij mij blijven en er zou een extra bed op de kamer gezet worden zodat hij die nacht bij mij kon blijven. De arts was net weg en ik kreeg steeds meer last van harde buiken wat achteraf gezien dus persweeŽn waren, al die tijd had ik mijn handen om mijn buik gehouden en zei tegen Marco dat de baby nog moest blijven zitten, hij/zij mocht nog niet geboren worden want het was nog veels te vroeg, ik moest het nog zeker 1 1/2 week bij me houden zodat het een kans zou krijgen. Maar op een gegeven moment zei Marco haal je handen nu maar weg want tegen houden kun je het toch niet en als het nu moet komen dan komt het toch wel, ik haalde mijn hand weg en met de vierde perswee om 23.20 uur braken met een ferme klap mijn vliezen en tegelijkertijd is onze zoon Thomas JonathanY geboren [eigenlijk gelanceerd] een heel mooi kereltje met alles erop en eraan. Ondanks dat ze zeiden dat hij/zij geen geluidje zou geven heeft onze ThomasY weldegelijk geluid gegeven, hij heeft echt laten weten dat hij er was, Marco heeft heel hard op de alarmbel gedrukt en is de gang opgerend, met hem kwamen de gyn. en de verpleegster mee en zij wisten niet wat ze zagen dit hadden ze echt niet verwacht dat alles zo snel zou gaan. De navelstreng werd doorgeknipt en ThomasY werd op mijn buik gelegd en om 23.30 uur is hij overleden, zoals ze al gezegd hadden zouden ze niet ingrijpen en zo hebben wij in alle rust afscheid genomen van onze ThomasY.

Onze wereld stortte op dat moment in eerst verwacht je 3 kindjes en dan eindig je met niets, wat oneerlijk allemaal. Mijn eerste reactie was ik heb geen fototoestel bij me, maar gelukkig hadden ze op de afdeling een polaroid camera en daarmee zijn de eerste foto's van ThomasY gemaakt. De verpleging heeft mijn broertjes en zusje [mijn jongste zusje woonde in die tijd in Ierland] gebeld en die zijn allemaal naar het ziekenhuis gekomen samen met mijn moeder. Ik had gevraagd of mijn zusje haar fototoestel wilde meenemen zodat we nog meer foto's konden maken. Marco heeft later zelf nog mijn schoonouders opgebeld en voor iedereen was het onwerkelijk wat er gebeurt was.
Wij hebben in alle rust afscheid kunnen nemen van ThomasY, de verpleging heeft ons verder met rust gelaten en pas als wij er aan toe waren zouden zij ThomasY meenemen om hem te wassen. Pas na een hele tijd was ik zover en ben ik zelf ook onder de douche gegaan, ik kon het allemaal niet meer bevatten eerst lig je nog met een dikke buik op bed en een paar uur later sta je met een lege buik onder de douche. Er werd gelijk een bed extra op mijn kamer gezet want ook nu mocht Marco gewoon bij mij blijven wat heel erg fijn was. ThomasY kwam gewassen terug in een mooi mandje en hij is heel de nacht verder bij ons op de kamer gebleven. Mijn familie is naar huis gegaan en mijn broertje en schoonzusje hebben nog wat spulletjes langs gebracht die ik voor ThomasY wilde hebben. Wij hadden nog geen kleertjes in huis en zeker niet voor zo'n klein kindje, wel had ik heel raar een paar dagen ervoor 2 omslagdoeken gevonden die ik ooit gekocht had, maar dit helemaal niet meer wist en in 1 daarvan heb ik hem gewikkeld en zo is ThomasY ook begraven.