Johrick's Gipsarm
Home Up Wie zijn wij Thomas* Twins Alysshia Allerlei Gastenboek Update's Nieuwsbrief u kunt ons mailen

de site is bijgewerkt op : 24 mei 2007
Onze Web-log is bijgewerkt op : 19 Februari 2007

Home

 

6 juli 2006; het is aan het einde van de middag van onze allereerste grote vakantie dag/middag en mama roept ons naar binnen om te gaan eten.
Net voordat we naar binnen gaan horen we een grote klap en mama gaat kijken omdat Johrick zegt dan een meneer gebotst heeft, onze auto stond er niet, maar mama wilde toch even gaan kijken, de "dader" was al weg en er was niets te zien, dus hoogstwaarschijnlijk loos alarm. We wilden allemaal naar binnen gaan en Johrick roept heel snel, nog 1 keertje van de glijbaan, dit doet hij wel vaker en als een speer is hij weg en wil naar boven klimmen, we staan er bij te kijken, maar kunnen nu eigenlijk niet eens na vertellen wat er gebeurt is zo snel ging het, want voor we er erg in hebben ligt Johrick op de grond en zijn rechterarm staat heel raar, mama twijfelt of dit gebroken is, maar 1 ding is zeker hier moet wel naar gekeken worden, Johrick huilt even, meer van de schrik dan van de pijn en is zo ook weer stil, hij moet van mama op de rand van de vijver gaan zitten zodat er niets met zijn arm kan gebeuren. Papa was aan het werk, dus op dat moment hadden we geen auto. Johrick moest van mama toch maar even binnen gaan zitten en wij {Jennicka & Alysshia] worden gauw naar oma Rika gebracht zodat mama met Johrick naar het ziekenhuis kan gaan, want tegenwoordig kun je niet zo maar meer bij de huisarts terecht na 18.00 uur. Johrick wilde helemaal niet naar de dokter/ziekenhuis toe, want zijn arm deed helemaal niet zeer zei hij en het ging wel weer over als hij straks ging slapen, maar ja mama wist wel beter en ging gauw iemand bellen die ons kon rijden, gelukkig was
opa Nus thuis en die heeft ons naar het SFG in Rotterdam gebracht. We hoefden niet zo lang te wachten in de wachtkamer en al gauw werden we binnen geroepen.
Er kwamen diverse mensen kijken en als eerste moesten er foto's gemaakt worden om te zien hoe de breuk was, want het was wel degelijk gebroken, maar hoe dat moest te zien zijn via de röntgenfoto's. Samen met mama gingen we de foto's laten maken en zonder ook maar 1 kik te geven konden de foto's gemaakt worden, de zuster was heel verbaasd dat Johrick dit allemaal toeliet zonder ook maar iets te zeggen dat hij pijn had of zo, goed je mocht er niet al teveel aan zitten, maar hij gaf echt geen kik en deed alles wat er maar aan hem gevraagd werd. Nadat de foto's gemaakt waren, moesten we weer even gaan wachten want de chirurg moest eerst de foto's bekijken voordat er maar iets gezegd kon worden wat er nu ging gebeuren. Opa Nus zat nog steeds op ons te wachten en het werd als maar later, inmiddels had mama papa ook al diverse keren aan de telefoon gehad en na overleg met opa Nus is hij naar huis gegaan omdat papa toch naar het ziekenhuis zou komen dus thuiskomen voor mama was geen probleem.
Eindelijk kwam de chirurg vertellen wat er ging gebeuren en helaas het was een lelijke breuk en deze moest op de operatiekamer [OK] gezet worden en omdat het al zo laat was moest Johrick een nachtje blijven slapen en dat betekende dus ook dat mama moest blijven slapen, want papa die bleef echt niet hoor.
Johrick's arm was net boven zijn elleboog gebroken en deze moest goed gezet worden mbv van stalen pinnetjes/draden. Het was wel even schrikken, maar ach als mama ook bleef slapen dan was het goed en een nachtje blijven slapen in het ziekenhuis is ook wel spannend, nou daar dacht mama wel anders over, maar ja het moest nu eenmaal gebeuren.
alles werd gereed gemaakt voor de opname en we zouden opgehaald worden door iemand van de kinderafdeling, want daar zou Johrick gaan overnachten. De zuster die ons kwam ophalen was stomverbaasd, want het bleek zuster Joke te zijn die 2 weken daarvoor mama ook al had opgehaald maar toen met Alysshia, ze vroeg of mama een abonnement genomen had voor het ziekenhuis, nou die had mama zeker niet en was het zeker ook niet van plan.
Helaas liet de operatie nog even op zich wachten want er was een spoedgeval tussen gekomen en ja die gaan natuurlijk voor, we gingen wel alvast naar boven toe zodat Johrick alvast gereed gemaakt kon worden. Inmiddels was papa ook in het ziekenhuis aangekomen en die kreeg natuurlijk het hele verhaal te horen. Het duurde toch wel even, dus mama zei op een gegeven moment tegen papa dat hij maar naar huis moest gaan want de meisjes waren inmiddels al wel naar huis gebracht door oma Rika, maar ja zij wisten natuurlijk ook niet wat er nu allemaal aan de hand was, gelukkig hoefde papa de volgende dag niet te gaan werken, dus mama kon met een gerust hart in het ziekenhuis blijven bij Johrick.
Johrick wilde nog wel even snel bellen naar oma Rika om te vertellen dat zijn arm geen pijn deed maar dat de dokter hem wel moest maken en dat hij moest blijven slapen.
Papa ging naar huis toe, maar kwam even later weer terug gelopen omdat hij de zuster had horen bellen en hij begreep dat Johrick naar beneden mocht, inmiddels was het al bijna half 11, dus we hebben best nog wel lang moeten wachten want we waren al vanaf net na 19.00 uur in het ziekenhuis. Samen met zuster Joke hebben papa en mama Johrick naar beneden gebracht naar de operatiekamer, Johrick vond alles best en vond het helemaal niet erg om alleen met de anesthesist mee te gaan, daar ging hij in het grote bed, mama vond het wel erg en wilde gauw daar weg zijn, de anesthesist zei wel dat het een complexe breuk was die zorgvuldig gezet moest worden en aangezien ze alle tijd hadden zouden ze er ook alle tijd voor nemen, nou dat heeft mama gemerkt, want het was al ruim na twaalf uur toen er eindelijk gebeld werd naar de afdeling dat Johrick opgehaald mocht worden.
Met een andere zuster is mama gauw naar beneden gegaan om Johrick op te halen en daar lag hij dan op de uitslaapkamer, zijn arm helemaal ingepakt en "heerlijk" slapend van de narcose, hij was al heel even wakker geweest en vroeg heel verbaasd waarom hij daar moest slapen, want hij zou toch bij mama op de kamer slapen, de anesthesist en de chirurg waren één en al lof over Johrick, hij was echt een hele stoere bink, want heeft helemaal geen kik gegeven met het prikken e.d en hij deed alles wat hem maar gevraagd werd en hij bleef maar ontkennen dat zijn arm helemaal geen pijn deed.
Toen we weer boven waren heeft mama nog even snel naar papa gebeld om door te geven dat alles goed was gegaan, maar dat we nog niet wisten wanneer we weer naar huis mochten.
Eindelijk kon mama ook gaan slapen, maar het zou een korte nacht worden want het was inmiddels al bijna 1 uur en uitslapen in een ziekenhuis, nou vergeet dat maar. 


Voor de operatie, even gauw naar oma Rika bellen.


Geopereerd van 22.30 tot 00.15 uur, net terug op zaal.


Een paar uur later, na heerlijk
geslapen te hebben.


Gauw proberen om wat te eten, want dan mag ik naar huis toe.


Joepie mijn infuusnld mag eruit, ik mag gauw naar huis toe.


Het lijkt wel alsof de narcose nog niet helemaal is uitgewerkt, ik val weer heerlijk in slaap op de bank