Mama's Verhaal
Home Up Wie zijn wij Twins Alysshia Allerlei Gastenboek Update's Nieuwsbrief u kunt ons mailen

de site is bijgewerkt op : 14 mei 2008
Onze Web-log is bijgewerkt op :14 mei 2008

Home
Up
de Bevalling
Afscheid nemen
Hoe gaat het nu

 
Karen Taylor-Good - Precious Child

 

Mijn onderstaande verhaal heb ik geschreven toen ik mijzelf voorstelde aan de groep bij bij Lieve-Engeltjes, 
eind juli 2001, kort na de geboorte en overlijden van ThomasY had ik mij aangemeld en na even meegelezen te hebben met de groep ben ik dus mee gaan mailen,  ik dacht dat ik mijn verhaal kwijt was door een PC-crash, maar het stond gelukkig nog gedeeltelijk op onze oude PC en met alle losse krabbels die ik had heb ik eindelijk mijn verhaal "zwart op wit" staan,  het is wel een heel lang verhaal geworden................

 

Mijn verhaal begint eigenlijk al begin december 2000, toen voelde ik me niet zo lekker, maar ik dacht dat ik een griepje onder de leden had die maar niet wilde doorkomen. Mijn moeder werd op 7 december heel onverwachts met een hartinfarct opgenomen in het ziekenhuis en ik heb mijn eigen gezondheid daardoor misschien wel verwaarloosd, dagelijks ging ik op beide bezoektijden bij haar op bezoek, gelukkig was ik die week erna heel de week vrij en kon ik het  wat rustiger aan doen. Na thuiskomst van mijn moeder hadden we afgesproken dat mijn moeder samen met mijn jongste zusje de kerstdagen bij ons door zou brengen. Ik ging mij intussen steeds beroerder voelen, maar bleef volhouden ach het gaat wel weer over. Op 1e kerstdag heb ik op aandringen van mijn moeder contact opgenomen met de dienstdoende arts en deze schreef mij laxeerzetpillen voor omdat ik al een paar dagen niet goed naar het toilet was geweest, maar deze deden heel erg zeer en ik heb het daarna niet meer durven proberen.
We hebben de kerstdagen rustig doorgebracht en op 2e kerstdag was de hele familie bij ons (de rest van mijn broertjes en zusjes met aanhang) een schoonzusjes zei nog dat we het eigenlijk af hadden moeten zeggen omdat ik ziek was, maar Marco had met hulp van mijn moeder alles voorbereid en ik kon rustig op de bank blijven zitten/liggen. Na de kerstdagen op 27 december heb ik opnieuw contact opgenomen maar nu met mijn eigen huisarts omdat mijn moeder vond dat ik steeds meer achteruit ging, eigenlijk was het spreekuur vol, maar bij grote uitzondering kon ik pas aan het einde van de middag langs komen, maar na blijven aandringen heeft de assistente mij op advies van de huisarts ertussen geplaatst en mocht ik om 14.00 uur langskomen. Nou dat kon ik met moeite nog volhouden. De huisarts dacht dus ook dat ik het aan mijn darmen had en schreef mij laxeer klysma's voor en die moest ik 2x zetten en om 15.45 uur moest ik weer terug komen, waren de klachten nou niet minder geworden dan zou hij mij doorsturen naar het ziekenhuis, Marco en ik moesten daar beiden nog om lachen, wat moest ik nou in het ziekenhuis zoeken.
Ik had de klysma's met moeite geprobeerd, maar helaas de klachten werden niet minder en ik werd dus doorgestuurd naar het ziekenhuis, omdat de huisarts het toch niet vertrouwde. En daar lag ik dus in het ziekenhuis, nog nooit in het ziekenhuis gelegen en nu werd ik ineens opgenomen omdat ik wat last had van mijn darmen [dacht ik !!] In het ziekenhuis heb ik mijn klachten nogmaals uitgelegd en ik moest wachten op de ass. gynaecologie want in het ziekenhuis hadden ze het vermoeden dat het niet mijn darmen waren, maar dat ik vocht in mijn buik had. Nadat er een echo gemaakt was bleek dus dat hun vermoeden juist was, ik had inderdaad veel vocht in mijn buik zitten en dat kon geen kant meer op waardoor alles in de verdrukking kwam te zitten. Waar al dat vocht vandaan kwam wist men op dat moment niet, maar dat zou onderzocht worden [later hoorden we dat ze al een vermoeden hadden, maar dit pas konden bevestigen na de onderzoeken]. Ik werd gelijk aan het infuus gelegd en ik moest alles wat ik aan vocht binnenkreeg bijhouden en mijn urine werd opgevangen, zodat ze konden nagaan wat ik weer aan vocht verloor. Er werden diverse bloedmonsters afgenomen en als laatste voordat ze verder zouden gaan met de onderzoeken wilden ze een zwangerschapstest doen, Marco en ik moesten daarom lachen, wij waren nog niet echt bezig met kindertjes en aangezien ik heel onregelmatig ongesteld was dachten wij zelf dat dit overbodig was.

Ik werd naar een andere kamer gebracht en even later kwam een verpleegster lachend mijn kamer binnen en vroeg aan ons of zij ons als eerste mocht feliciteren, Marco en ik waren stomverbaasd want ik was dus zwanger. Dit was voor ons totaal onverwacht, maar het kindje was zeer welkom, de klachten en ook mijn opname in het ziekenhuis namen we voor lief, we wisten nu waarvoor we in het ziekenhuis waren. We waren heel verbaasd en konden het niet geloven en beiden moesten we lachen en huilen tegelijk van blijdschap. Nu werd het voor de artsen ook duidelijk waardoor ik zoveel vocht had; omdat mijn hormonenhuishouding nooit goed is geweest, ging mijn lichaam iets natuurlijks doen en dat was het niet gewend. Het was de bedoeling dat ik maar 1 nacht zou blijven, maar dat werd uitgebreid na 1 week en uiteindelijk is het ruim 1 maand geworden. De artsen dachten dat ik zo 4 weken zwanger zou zijn en met 6 weken zou ik mijn 1e echo krijgen, zodat ze konden bepalen hoever ik inderdaad zou zijn en we eventueel het hartje konden zien kloppen. Nou de eerste echo werd een verrassing want in plaats van 1 hartje zag de gynaecoloog 2 hartjes kloppen, we wisten niet wat we zagen, we kregen een tweeling. Ik was op dat moment inderdaad 6 weken zwanger en ik zou die week erna weer een echo krijgen. Nou deze echo werd helemaal een klapper want hier kregen we dus 3 hartjes te zien en wij zouden papa en mama worden van een drieling. Het werd de artsen ook steeds meer duidelijk waardoor ik zoveel vocht had want mijn lichaam is zwangerschapshormonen voor 3 aan gaan maken en ja dat was natuurlijk te veel van het goede, was ik nou zwanger van 1 kindje dan was het hoogstwaarschijnlijk lang niet zo erg geweest volgens de artsen, maar wij waren dolgelukkig en vonden het niet erg meer. De artsen wilden nu elke week een echo maken om het vocht in mijn buik in de gaten te houden en kijken hoe de drieling zich zou ontwikkelen, wel werd ons gelijk verteld dat al dat vocht in mijn buik niet erg was, want de drieling zat veilig in mijn baarmoeder en die kon best tegen een stootje en dat was een hele geruststelling. Maar eigenlijk wilde ik helemaal geen echo meer, want stel je voor dat ze bij de volgende echo nog een hartje zagen kloppen. Die week erna heb ik dus wel een echo gehad ivm al dat vocht en het is bij 3 hartjes gebleven.

Juist in die periode was er een reclame van well o well met al die baby'tjes in de buik die steeds vermeerderd werden en daar moesten wij steeds om lachen, stel je voor dat je eindigt met 5 kloppende hartjes. Na ruim 3 weken in het ziekenhuis gelegen te hebben begon mijn lichaam het vocht zelf weer af te drijven en mocht ik ruim een week later eindelijk naar huis, ik moest wel elke week terug komen voor een echo en zo werden wij alle vier goed in de gaten gehouden. Er is nog wel aan ons gevraagd of wij erover na wilden denken om 1 of 2 kindjes weg te laten halen omdat dat beter zou zijn ivm alle risico's, maar dat was voor ons ondenkbaar wij hoefden daar niet over na te denken, ze waren alle drie heel erg welkom en ook al zou de zwangerschap zeer risicovol zijn we hadden er het ervoor over. Echt genieten van de zwangerschap kon ik helaas niet ik was heel de dag door misselijk en zeer moe en lag alleen maar op bed of op de bank en meer kon ik eigenlijk niet doen. Alles ging goed met de drieling tot de echo met 14 weken; 1 van de tweeling bleek achter te lopen met de groei en 2 weken later begon ook de 2e van de tweeling achter te lopen. De artsen wisten op dat moment niet hoe het verder af zou lopen en hoopten dat de natuur zelf in zou grijpen en helaas is dat ook gebeurt want met 17 weken leefden onze tweeling niet meer, op de echo bleek dat hun hartjes gestopt waren met kloppen. We waren beiden heel erg verdrietig en konden het niet geloven, maar Marco zei ondanks onze verdriet hebben we er nog één en kunnen we ons daarop richten. Heel tegenstrijdig waren onze gevoelens die weken we waren blij omdat we nog zwanger waren van 1 kindje, maar zeer verdrietig omdat de tweeling overleden was. De tweeling is blijven zitten en dat was niet erg zeiden de artsen, want als ze in zouden grijpen dan was er grote kans dat nummer 3 ook mee zou komen en dat was natuurlijk niet de bedoeling. We zijn zo verder gegaan en nummer 3 groeide als kool en liet duidelijk merken dat hij/zij er was, veel schoppen en zeker als Marco over mijn buik wreef dan kon je duidelijk merken dat hij/zij het leuk vond want wreef Marco aan de linkerkant dan kwamen de schopjes van links en wreef Marco aan de rechterkant dan kwamen de schopjes van rechts.