Verlanglijst
Home Up Wie zijn wij Thomas* Twins Alysshia Gastenboek Update's Nieuwsbrief u kunt ons mailen

de site is bijgewerkt op : 28 juni 2005

Home

 

 

Mama heeft 2 jaar gemaild met Lotgenoten bij Lieve Engeltjes, 
allemaal mama's en papa's die ook 1 of meerdere kindjes hebben verloren.

Er zijn diverse gedichten over de lijst gekomen en dit is een verlanglijst die Mama en vele andere lotgenoten heeft aangesproken en nog steeds aanspreekt ook al zal het voor een hele hoop mensen ALWEER bijna 5 jaar geleden zijn, voor Papa en Mama is het als de dag van gisteren ook al hebben zij ons na ThomasY in hun armen mogen sluiten.

VERLANGLIJST

Ik zou willen, dat mijn kind ThomasY niet gestorven was.
Ik zou willen dat ik hem terug had.

Ik zou willen, dat je niet zo bang zou zijn om de naam van mijn kind :
ThomasY uit te spreken.
Mijn kind heeft geleefd en was belangrijk voor me.
Het is belangrijk voor me om te horen dat hij voor jou ook belangrijk was.

Ik zou willen dat mijn kind ook voor jou bij de familie hoort en op de kalender komt te staan.
Zijn geboorte- en sterfdag blijft belangrijk voor ons.
Niet als een dag van verdriet, maar als een dag van geluk,
het geluk dat wij hem mochten ontvangen.
De dag dat wij voor het eerst Papa en Mama werden.

Als ik huil of emotioneel word als je over mijn kind spreekt, dan zou ik willen dat je weet dat het niet is omdat je me hebt pijn gedaan.
De dood van mijn kind is de oorzaak van mijn tranen.
Jij hebt over mijn kind gesproken en
daardoor heb je mij de kans gegeven mijn verdriet te delen.
DANK JE WEL !!!

Het is niet besmettelijk om ouders van een overleden kind te zijn, dus zou ik willen dat je me
niet uit de weg gaat, ik heb je nu meer dan ooit nodig.

Ik heb best wel eens afleiding nodig en wil graag horen hoe het met jou is, maar ik wil
ook graag dat jij weet hoe het met mij is. 
Het zou kunnen, dat ik bedroefd ben en misschien ga huilen, maar ik zou willen, dat je me over mijn kind laat praten.

Ik weet dat je veel aan me denkt. Ik weet dat de dood van mijn kind je verdriet doet.
Ik zou willen dat je me die dingen zou laten weten door op te bellen, een kaartje of een brief te sturen, een arm om mijn schouders te slaan.

Ik zou willen dat je niet verwacht dat mijn verdriet na 6 maanden of 1 jaar over is.
De eerste maanden, de eerste jaren zijn traumatisch voor me,
maar ik zou willen dat je kon begrijpen dat mijn verdriet nooit over zal gaan.
Ik zal verdriet hebben over de dood van mijn kind tot de dag dat ik zelf zal sterven.

Ik werk erg hard om te herstellen, maar ik zou willen dat je begrijpt
dat ik nooit helemaal zal herstellen.
Ik zal mijn kind altijd missen en ik zal altijd rouwen om zijn dood.

Ik zou willen dat je niet van me verwacht "er niet aan te denken" of om "gelukkig" te zijn.
Het zal nog heel lang duren voor zoiets kan, dus hou jezelf niet voor de gek.

Ik hoef niet beklaagd te worden, maar ik zou willen,
dat je me de kans geeft om verdrietig te zijn.
Ik moet door het verdriet heen.

Vergeef me als ik onbeleefd ben, het is absoluut niet mijn bedoeling.
Soms wordt alles me teveel en moet ik even alleen zijn.
Als ik wegloop, zou ik willen dat je me helpt een rustig plekje te vinden,
zodat ik even alleen kan zijn.

Ik zou willen, dat je begrijpt dat verdriet mensen verandert.
Toen mijn kind stierf, stierf een groot deel van mij met hem.
Ik ben niet meer dezelfde persoon die ik was toen mijn kind stierf en
ik zal ook nooit meer dezelfde persoon worden.
Ik zou heel graag willen, dat je me zou kunnen begrijpen.
Dat je je zou kunnen indenken hoe het voelt:

mijn verlies en mijn verdriet,
mijn stilte en mijn tranen,
mijn leegte en mijn pijn.

Hier en daar heeft mama het zelf een beetje aangepast/veranderd en ondanks dat zij een jaar later ons [ Johrick & Jennicka] in hun armen hebben mogen sluiten en 9 mei j.l Alysshia is het verdriet om ThomasY er nog steeds, de scherpe kantjes worden minder scherp, 
maar het gemis om onze oudste broer blijft.
Hij zal altijd de eerste zijn die onze ouders een nieuwe titel heeft gegeven:
Papa en Mama 
en hij leeft voort in onze harten.